نشستم روی سردیِ سرامیک ،

جزوه هام روی تخت، پخش ...

کارهای ترجمه مونده

و نمی دونم چطور باید تمومش کنم

انگار خسته ام برای فکر کردن ،

سرم رو می ذارم روی دفترم

یه دفتر که سر رسید پارسال

 چشمامو می بندم و یه نفس عمیق میکشم

از اون نفسا که وقتی می کشم،

مامان میگه: اوه...

 انگار غم دنیا رو دلته

من نگاش می کنم ،

دوست دارم بهش بگم:

شما از کجا می دونی مادر؟

شاید که یه غمی قد یه دنیا روی خونه ی دلمه

 اما نمی گم...

یه قطره اشک،

سر می خوره از بلندیه مژه هام روی دست خطم

 انگشتای مامانو حس می کنم

اما چشمامو باز نمیکنم

صدای ورق خوردن دفتر میاد

که زیر صدای مامان،

قشنگتر به نظرم میرسه

هرکی ندونه فکر میکنه این دفتر شعر ِ

نه جزوه درسی

هیچی نمی گم

میگه :

یادمه ما که دانشگاه می رفتیم،

گوشه و کنار دفترامون نکته های مهم رو

از لابلای حرفای استادامون می نوشتیم...

تو که دور جزوه ات یه شعر نوشتی،

چندتا از این خطای پیچ پیچی...چیه؟

لوبیای سحرآمیز ِ؟...

( خنده های مامان همیشه قشنگه)

توو دلم می گم،

اونا پیچک ِ اونا عَشَقه است مامان...

خطهای پیچ پیچی نیست

 چقدر خوب بود اگه یه لوبیای سحرآمیز داشتم،

که میتونست منو ببره اون بالا

تو دل آسمون، پیش گنجیشکا...

با چشمای بسته

و سری که هنوز روی لبه ی تختِ، میگم:

مامان٬ صداتو خیلی دوست دارم٬

حتی وقتی فکرامو از هم پاره می کنه

خانوم خانوما، این شعر و شاعریا،

این خواب و خیالا رو از واقعیت زندگیت دور کن

 بخاطر خودت میگم...

اینا دنیای من مامان

خواب و خیال نیست...

این نوشته ها واسه من، یه رویای واقعیه...

می خوام بگم اما بازم یادم میاد،

سکوت باید کرد...

و گوش باید داد ...

نگاه می کنم به  صفحه آخر دفترم

پُر شده از این بیت:

گاهی بساط ِ عشق٬ خودش جور می شود

گاهی به صد واسطه٬ ناجور می شود

زیرش نوشتم:

می نویسم با دلی که پر از حسه اتل متل شد آغاز این قصه

دلم نه از آهن نه از مسه پس بزار تو رویام دستم به دستت برسه

چشمام بی تو همیشه  پر از اشک..آسمون بی تو خالی می شه از آبی

غرق می شم تو اشک شبونم ولی تو هنوز غرقه شیرینیه خوابی

قطار زندگیم می رسه به آخرین ایستگاه یه جای دور منو یه آبادی

نیستی اما همه این بودنو موندنو تو بودی که یادم دادی

یکی بود یکی نبود یادم داد که من تا همیشه بی تو باید بمونم

مهم نیست که موندی یا نموندی مهم اینه که من تا ابد می مونم

حالا که من از تو جز نبودنتو دوریت هیچ چیز دیگه ای ندارم

ولی سوغاتی از شهر تنهایم جز لبخند برای تو نمیارم

کاش می دونس که حالا دلم بی اون آشیونه همه درداس

بی تو دلم مثل قایقی کوچیک وسط طوفانی از موج دریاس

همه تلخیو نبودنتو به شیرینیه خوب بودنت فروختم

این معامله به قیمت جوونیم تموم شد اما نساختمو سوختم

همه غم عالم مال من فدای تو خوشحالم که تو شادی

روزگارمو سخت می گذرونم این دیگه واسم شده عادی

نمی دونی چه حس بدیه بیرون قفس باشی اما محروم از پرواز

مثل اینه که زیر آب داد بزنی یا شروع کنی به خوندن آواز

اما  من همیشه کمه کمش یادتو حس می کنم کنارم

هیچ کس تو این دنیا نفهمید که چقدر من دوست دارم

حالا که همه رفتن از کنارم من موندم با خودمو خودم

همه دعای خیرم بدرقه راهت مهم نیست همخونه تنهایی شدم

پر از افسوس حیفو کاشم اما سر حرفا می مونمو از هم نمی پاشم

دورو برم پر از دردهایی که کشیدم  حالا دیگه منم یه جورایی نقاشم

می ریو می شینم چشم به راه تو که تنها دلیل آرامشه منی

همه وجودم تقدیم به تو ای دوست داشتنیه دست نیافتنی

پ.ن: بیا زندگی را بدزدیم و بین دو دیدار قسمت کنیم

پ.ن: به یاد ۱۶ اردی بهشت ۸۶

یادش بخیر مارال، چقدر خندیدیم بالای کوه سنگی

 چقدر اون پسربچه ها بامزه بودن و البته گستاخ...

به گستاخ بودنشون اما میشد خندید

 به همه ی گستاخی های کودکانه میشه خندید

 چقدر خوب بود وقتی بستنی قیفی خوردیمو

و دلمون شیرین شد مثه حرفامون

هیچ وقت یادم نمیره

یادم نمیره رفتیم وسط باغ ویس

چترمون رو باز کردیم و

به روی خودمون هم نیاوردیم که ...

که اومدیم اونجا، کیک و تولد بهانه بود...

 تا صبح حرف زدیم

و صدای پیرمرد باغبون دراومد ...

 یادش گرامی

مارال ....

پ.ن: برای دل ِبهانه گیرم

دلم بهانه تو را دارد

تو می دانی بهانه چیست؟

بهانه همان است که شب ها،

خواب از چشم خیس من می دُزدد

بهانه همان است که روزها،

میان انبوهی از آدم ها،

چشمانم را پی تو می گرداند

بهانه همان صبریست که به لبانم،

سکوت می دهد،

تا گلایه ای نکنم از نبودنت

بهانه همان بارانی ست

که می خورد به شیشه ی پنجره ی اتاقت

و  تو  مبهوت این همه روزهای بارانی می شوی...

که هیچ سالی بهار، این همه باران نداشت...

آری، هیچ سالی بهار، این همه باران نداشت

اما هیچ سالی هم بهار من،

این همه بی  تو  نبود ...

پ.ن: برای  تو :

من چه کنم وقتی، اینجا مدام یاد  تو  می آید

اینجا مدام، عطر  تو می پیچد ...

 "همان عطر همیشگیت شب های مسکو"

پ.ن: امروز از نوشته های رنگین کمونی،

خبری نیست ...

امروز فقط بارونه

دنبال آفتاب نمی گردم ...

پ.ن :

یه اعتراف کوچولو ...

زبونم بند اومد

اعتراف بی اعتراف !